W świetle podważania świętości Jana Pawła II oraz powstawania filmu znieważającego jego autorytet, dziedzictwo kulturowo-społeczne i duchowe czuję, iż muszę, a właściwie chcę wyrazić swoje stanowisko w tej sprawie.

Jestem osobą z niepełnosprawnością ruchową, która od 27 lat cyklicznie rehabilituje się w Ośrodku Rehabilitacyjnym pw. Rafała Archanioła w Rusinowicach. To mój drugi dom. To tam, mimo braku rokowań na lepszą sprawność  funkcjonowanie, zaczęłam chodzić o kulach i robić kilka kroków samodzielnie. To z tego Ośrodka wypłynęło źródło mojej samodzielności, pracy i zamieszkania  na ukochanej przeze mnie ziemi Lublinieckiej. Mimo, iż pochodzę z Jarosławia na Podkarpaciu, to tu znalazłam swoje miejsce na ziemi, wspaniałych pracodawców i cudownych ludzi.

A dlaczego chcę bronić Świętego Jana Pawła II i jego charyzmy? Dzieło powstania Ośrodka Rehabilitacyjnego pw.  Rafała Archanioła w Rusinowicach jest  dziełem pobłogosławionym  przez samego Papieża Jana Pawła II w trakcie budowy  tej instytucji w 1991r. To właśnie Święty Jan Paweł II  ufundował Kaplicę wyjątkowego Patrona tego miejsca Świętego Rafała Archanioła oraz basen do terapii w wodzie. Papieżowi Janowi Pawłowi II nie były obojętne sprawy osób z niepełnosprawnościami i różnego rodzaju sprzężonymi jednostkami chorobowymi, ponieważ to on bez zastanowienia ( jak wynika z dokumentacji Ośrodka) wsparł i pobłogosławił to wyjątkowe Boże dzieło. W  2000 roku jeden z rodziców dziewczynek  z niepełnosprawnościami namalował jako wotum wdzięczności Janowi Pawłowi  II obraz z jego wizerunkiem.

Celem napisania przeze mnie tego artykułu nie jest wyrażenie subiektywnych opinii opartych wyłącznie na emocjach i przywiązaniu do tego miejsca i wyrażonej przez to wdzięczności za Osobę Jana Pawła II, ale osobiste spostrzeżenia i fakty, bo przecież to wielki człowiek dla Polski, Świata i Kościoła, a przede wszystkim dla każdej i każdego z nas. Jan Paweł II miał ogromne znaczenie w życiu społecznym i kulturowym. Nie jestem w stanie zrozumieć przewrotności obywateli naszego narodu, którzy w dzień śmierci Jana Pawła II jednoczyli się, po latach szli do spowiedzi, obwoływali go od razu  świętym, a dziś szkalują jego imię, depczą jego duchowe dziedzictwo i jego świętość, pozwalając by zezwolił na to cały świat. Co się z nami dzieje? Nie rozumiem, jak łatwo zapomina się o dobru, o oddaniu i cierpieniu w Jedności z Bogiem Jana Pawła II. Jako „ośrodkowe tusinowickie dziecko” wyrażam sprzeciw wobec panującej sytuacji , ale także jestem zdania, by krzywdy i zaniechania Kościoła były transparentne, by prawda wyszła na jaw, bo to przecież prawda nas wyzwoli. Każdy z nas jest powołany przecież do świętości, więc dlaczego podważamy tak wielką osobowość jak Jan Paweł II, który dokonał tak wielkich dzieł w Autorytecie Chrystusa.

Potrzeba nam autentyczności i żywej obecności Boga w nas. Wtedy wiara chrześcijańska staje się wyznacznikiem dla innych i pociąga przykładem i światłem, które nie zgaśnie mimo wszystko. Jan Paweł II dla mnie jest i będzie świętym oraz wielkim człowiekiem oraz za Jego wstawiennictwem proszę o Błogosławieństwo w mojej niepełnosprawności, samodzielności, w życiu osobistym, społecznym i zawodowym. Dziękuję za wszelkie dobro.

.

Tekst: Katarzyna Maciałek

Zdjęcia: Archiwum Ośrodka Rehabilitacyjnego w Rusinowicach